ขณะที่โจนาสขับรถไปตามถนนลูกรัง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างสีเทาเล็กๆ ยืนอยู่กลางถนน เขาจึงชะลอรถและเข้าไปดูใกล้ๆ—มันคือลูกแรดน้อย ตัวเล็ก สับสน และบอบบางเกินกว่าจะอยู่ในที่ที่โหดร้ายเช่นนี้
หัวใจของเขาตกวูบลง: เห็นได้ชัดว่าลูกแรดน้อยพลัดหลงจากแม่หรือหลงทาง โจนาสค่อยๆ จอดรถและลงจากรถ พยายามไม่ทำให้สัตว์ตกใจ แต่ยิ่งเขาเข้าใกล้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ลูกแรดไม่วิ่ง ไม่พยายามซ่อนตัว แต่ยืนอยู่ตรงนั้น ตัวสั่นเล็กน้อย ราวกับไม่กล้าขยับ
“เฮ้ เจ้าตัวน้อย” เขาเรียกเบาๆ มือทั้งสองข้างประสานกันเหมือนแตร “หลบไปกันเถอะ”
สัตว์ตัวนั้นเพียงแค่กระดิกหู แต่ไม่ขยับ มันเซไปมาเหมือนกับว่ามันกลัวหรือเจ็บปวด พฤติกรรมของมันดูแปลกไป มันไม่ใช่แค่ลูกหมีหลงทาง แต่ดูเหมือนจะรู้ว่าการขยับตัวเป็นอันตราย
โจนาสรู้ตัวว่าเขารับมือเองไม่ได้ เขากำลังจะสำรวจพื้นที่เพื่อหาร่องรอยของแม่มัน ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“คาเรน” เขาถอนหายใจโล่งอก เธอเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าที่มีประสบการณ์และเคยช่วยเหลือเขาในสถานการณ์ยากลำบากมาแล้วหลายครั้ง
หลังจากฟังคำอธิบาย เธอก็จริงจังขึ้นมาทันที:
“อย่าเข้าใกล้มากเกินไป มีบางอย่างไม่ชอบมาพากลที่นี่ ฉันกำลังจะไปกับทีมแล้ว”
ไม่นานนัก รถจี๊ปหลายคันก็ปรากฏขึ้นบนถนน เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าล้อมรอบลูกหมีอย่างระมัดระวัง โดยเว้นระยะห่างพอสมควรเพื่อไม่ให้มันตกใจ แต่มันกลับยืนหยัดอยู่กับที่และดูเหมือนจะตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไปต่อ
คาเรนโน้มตัวไปหาโจนาส:
“บางครั้ง พวกพรานก็ใช้ลูกหมีเป็นเหยื่อล่อ”
ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกหนาวสั่น
พวกเขาเริ่มตรวจสอบสัตว์ตัวนั้น ไม่มีบาดแผลที่มองเห็นได้ แต่จู่ๆ คาเรนก็ชี้ไปที่รอยแปลกๆ บนผิวหนัง
“นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” เธอพูดเบาๆ
โจนาสแนะนำให้ตรวจสอบพื้นที่ก่อน ในพุ่มไม้ เขาพบรอยเท้า และถัดไปอีกหน่อยก็พบกับดักโลหะที่ฝังอยู่ครึ่งหนึ่ง หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น: บาดแผลบนตัวแรดนั้นตรงกับรูปทรงของบ่วงอย่างสมบูรณ์แบบ
เมื่อเขากลับมาและเล่าทุกอย่างให้ฟัง คาเรนได้แต่กัดฟันแน่น:
“สรุปแล้ว พวกพรานล่าสัตว์อยู่แถวนี้ อย่างแรกเลย เราต้องพาเขาออกไปจากที่นี่”
ทีมเลือกเส้นทางอ้อม ห่างจากถนนสายหลัก แรดตัวน้อยเดินอย่างนอบน้อม ราวกับว่ามันรู้สึกว่าคนเหล่านี้ไม่ได้คิดร้ายต่อมัน
เมื่อมันถูกนำขึ้นรถขนส่งอย่างปลอดภัยในที่สุด โจนาสก็รู้ตัวว่าเขาได้กลั้นหายใจมาตลอดเวลา
“เราจะตรงไปที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเลย ห้ามหยุดเด็ดขาด” คาเรนกล่าวอย่างหนักแน่น
ที่นั่นเขาจะได้รับการรักษา การคุ้มครอง และโอกาสที่จะเติบโตอย่างปลอดภัย
ทุกไมล์ที่ผ่านไปทำให้พวกเขาเข้าใกล้ความอันตรายมากขึ้น ความเงียบในรถเต็มไปด้วยความตึงเครียด แต่ความหวังก็เริ่มผลิบานแล้ว เด็กทารกขยับตัวอย่างสงบ และทุกคนรู้ว่าวันนี้พวกเขาได้ช่วยชีวิตใครบางคนไว้ได้จริงๆ
อภิปราย
อ่านต่อ
