เขาคิดว่าตัวเองอยู่คนเดียวบนผืนน้ำแข็ง จนกระทั่งวอลรัสยักษ์ปรากฏตัวขึ้น

ต่างออกไป บางครั้งก็แผ่วเบาลง บางครั้งก็พัดแรงขึ้นอย่างกะทันหัน แต่ส่วนใหญ่แล้วจะทิ้งความเงียบสงัดไว้เบื้องหลัง วันนั้น ทุกอย่างดูคุ้นเคย เสียงสว่านดังหึ่งๆ หิมะปูเรียบเหมือนพรม และลมหายใจของเขากลายเป็นไอน้ำ แต่เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้เขาหยุดชะงัก มันเป็นเสียงของบางสิ่งที่หนักและเปียก ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังลากวัตถุขนาดมหึมาไปบนน้ำแข็ง คาเลบหันไปและเห็นมวลสีดำโผล่ขึ้นมาจากความว่างเปล่าสีขาว วอลรัสตัวใหญ่ งาของมันส่องประกายระยิบระยับในแสงเย็นยะเยือก สัตว์ตัวนั้นกำลังเคลื่อนตรงมาหาเขา ส่งเสียงฟ่อและมีไอน้ำพุ่งออกมาจากรูจมูก คาเลบพยายามถอยหนี แต่สะดุดกระเป๋าของตัวเองและล้มลง ปลาแห้งที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเป้กระจัดกระจายไปทั่วน้ำแข็ง วอลรัสพุ่งเข้าหา และนักวิทยาศาสตร์ก็แน่ใจว่ามันคือจุดจบ แต่สัตว์ตัวนั้นก็วิ่งผ่านไป—สนใจแต่ชิ้นปลามากกว่า คาเลบอาศัยอยู่ในอาร์กติกมาเกือบหนึ่งปีแล้ว โดยศึกษาผลกระทบของการละลายของน้ำแข็งต่อสัตว์ทะเล ชีวิตประจำวันของเขาน่าเบื่อหน่าย: ตรวจสอบเครื่องมือ สังเกตการณ์ บันทึก แต่การพบกับวอลรัสตัวนี้แตกต่างออกไป สัตว์ตัวนี้ไม่ได้แค่หาอาหาร พฤติกรรมของมันดื้อรั้นเกินไป