Kita semua biasa mengatakan bahawa selepas kematian, seseorang tidak membawa apa-apa bersama mereka. Tetapi tradisi kebanyakan komuniti Roma melihat perjalanan terakhir dengan agak berbeza. Mereka percaya bahawa akhirat adalah kesinambungan kehidupan duniawi, bermakna si mati mesti diberikan keselesaan yang mereka biasa alami. Inilah sebabnya pengebumian baron Roma yang berpengaruh sering bertukar menjadi upacara besar-besaran, yang menelan belanja ratusan ribu, kadangkala berjuta-juta dolar.

Satu contoh yang menarik ialah pengebumian usahawan British Frank Thompson, yang dikenali oleh saudara-maranya sebagai “raja keluarga.” Selepas kematiannya pada usia 69 tahun, keluarganya memutuskan untuk menganjurkan majlis perpisahan yang tidak pernah dilihat oleh negara ini. Sebuah keranda berhias emas, yang dipesan dari luar negara, telah dibuat untuk Frank, dan iring-iringan pengebumian, yang diketuai oleh Rolls-Royce, menghabiskan beberapa hari melawat tapak-tapak yang berkaitan dengan kehidupannya. Selepas pengebumian, pembinaan makam marmar yang besar bermula di atas tapak pengebumian, yang mengambil masa kira-kira setahun.

Walau bagaimanapun, kemewahan sedemikian jauh daripada luar biasa. Keluarga Rom yang kaya mempunyai tradisi mewujudkan ruang kediaman sebenar di bawah tanah. Bilik kebal ini boleh mengandungi katil, sofa, almari pakaian, televisyen, peti sejuk, telefon bimbit, pakaian mahal, barang kemas, dan juga alkohol yang boleh dikumpulkan. Saudara-mara cuba meletakkan semua yang berharga untuk si mati berdekatan: selipar kegemaran, pisau cukur, buku, gambar, dan barang peribadi lain.

Kadangkala, struktur bawah tanah ini menyerupai pangsapuri lengkap dengan beberapa bilik. Bilik berasingan untuk kereta si mati dianggap paling berprestij. Walau bagaimanapun, pengebumian mahal seperti itu jarang berlaku dan hanya tersedia untuk keluarga terkaya.

Selepas upacara pengebumian, wanita sering menanggalkan barang kemas emas mereka dan melemparkannya ke dalam kubur sebagai hadiah terakhir kepada si mati. Bilik kebal itu kemudiannya ditutup dengan papak konkrit bertetulang dan diisi dengan konkrit dalam usaha untuk melindunginya daripada pencuri. Tetapi langkah-langkah ini juga tidak selalu berkesan. Terdapat kes penjenayah yang diketahui memecah masuk ke dalam kubur yang baru dibina, mencuri wang, barang kemas, dan jam tangan mahal yang ditinggalkan di sebelah si mati.

Perarakan pengebumian itu sendiri tidak kurang hebatnya. Bagi sesetengah baron, keranda eksklusif yang diperbuat daripada kayu berharga dihasilkan, dilengkapi dengan pencahayaan, pengudaraan, dan ciri-ciri luar biasa yang lain. Saudara-mara dan wakil masyarakat dari berpuluh-puluh negara menghadiri upacara tersebut, dan konvoi limosin dan kereta mewah membentang sejauh beberapa kilometer.

Ini adalah pengebumian pemimpin Romania yang terkenal, Florian Cioaba, yang diiringi oleh ribuan orang dan delegasi dari pelbagai negara. Tidak kurang mewahnya ialah upacara perpisahan untuk “Ratu Gipsi” British dan ketua puak Itali, Vittorio Casamonica, yang pengebumiannya diiringi oleh kereta mewah, kuda, lautan bunga, dan iring-iringan sepanjang berbatu-batu.

Perhatian khusus juga diberikan kepada monumen. Batu nisan sering menggambarkan si mati dalam pakaian lengkap, di samping kereta, kuda, jam tangan mahal, peralatan memancing, botol alkohol halus, atau simbol kekayaan dan hobi lain. Meja, bangku, dan juga paviliun berbumbung didirikan berhampiran kubur supaya saudara-mara boleh berkumpul untuk jamuan peringatan.

Bagi kebanyakan orang, pengebumian sedemikian kelihatan seperti kemewahan yang luar biasa. Tetapi bagi kebanyakan keluarga Roma, ia lebih daripada sekadar mempamerkan kekayaan; ia adalah cara untuk menunjukkan rasa hormat kepada seseorang yang, dalam hidupnya, merupakan ketua keluarga dan menikmati autoriti yang tidak dipersoalkan. Mereka percaya bahawa kehidupan yang bermaruah harus mempunyai kesinambungan yang sama bermaruahnya selepas kematian.